Дата: PAYSHANBA, 2009.11.05, 15:16 | Сообщение # 1
Группа: Удаленные
...Ёшгина муслима аёл тўртинчи фарзандини туғаётиб оламдан ўтади. Аёл ўлганининг эртасига эрини ҳибсга олишади. Уйда тўрт фарзанд ёлғиз қолади. Энг каттаси балоғатга етмаган 11 яшар, энг кичиги сутдан чиқмаган. Бу чиркин дунёга келганига атиги икки-уч кун бўлган холос. Она вафотининг ўттизинчи куни бола она қабри устида кўз ёш тўкиб дерди...
БИРИНЧИ ДАРС
Бир илоҳий фармонга беш хил жавоб
Аллоҳ таоло ота-онага яхшилик қилишга – эзгуликка буюради: Роббингиз, фақат Унинг Ўзига ибодат қилишингизга ва ота-онага яхшиликка – эзгу ишга буюрди. Ал-Исро сураси 23-оят Ягона Холиққа ибодатдан кейинги энг улуғ амал – ота-онага яхшиликдир. Бунинг муқобилида энг катта гуноҳ – ягона Аллоҳга ширк келтириш, сўнгра ота-онага оқ бўлишдир. Икки табаррук инсонга оқ бўлиш маъносини уламолар қўйидагича изоҳлайдилар. Айрим олимлар:"Ота-онага ўқрайиб қараш, беадабона тик боқиш – оқликдир", дейишса, айрим олимлар: "фарзанднинг сўзи ота-онага қаттиқ ботиб, улар кўзидан қатра ёшнинг чиқмоғи – оқликдир", дейишади. Росули Акрам соллаллоҳу алайҳи ва саллам марҳамат қилиб дедилар:"Энг катта гуноҳ ҳақида хабар берайинми?! Энг катта гуноҳ – Аллоҳга ширк келтириш, сўнгра ота-онага оқ бўлиш, сўнгра ёлғон гувоҳлик беришдир" Бухорий ривояти.
Фарзандлар ота-онага яхшилик қилиш ёки қилмаслик борасида беш қисмга бўлинар экан.
Биринчи қисм
Ота-она ҳаётлигида ҳам, улар вафотидан кейин ҳам яхшилик қилгувчилар. Яъни ота-она тириклигида улардан яхшилигини аямайди. Молини, жонини, вақтини ота-онаси учун фидо қилади. Фикру зикри у иккиларини хурсанд қилиш ва уларнинг розилигини топиш бўлади. Оғзидан чиққан энг ширин сўзлар ота-онаси учун...Энг тотли, танқис таомлар ота-онаси учун... Энг яхши кийимлар ота-онаси учун... Энг гўзал муомала улар учун... Уй тўриси ҳам, қалб тўриси ҳам улар учун!! Улар учун ҳар нарсага тайёр, елиб югуради, қандай қилсам у иккиларини шод қиламан, нима қилсам у иккиларини хушнуд қиламан, қандай қилсам у иккилари мендан рози бўлишади, деб ўйлайди, изланади. Ўзи хафа бўлса ҳам, уларни хафа қилмайди, аксинча кулдиради. Ўзи киймаса ҳам уларни кийдиради, ўзи емаса ҳам уларни едиради. Ҳузурларида овозини кўтармайди, қовоқ солмайди, буйруқларига "лаббай" деб жавоб беради. Уларни доим табассум билан қаршилайди. Улар ёнида "Уф" десам охиратим куяди, деган хавфда яшайди. Уларни ранжитишдан қўрқади. Касал бўлишса, тинмай Аллоҳга ёлвориб дуо қилади. Кучли дўхтирларга кўрсатади. Ота-онани қайғуга соладиган хабарларни уларга билдирмайди. Айниқса ёш келинлар рўзғордаги камчиликлар, ҳар оилада топиладиган енгил гап-сўзларни ота-онасига ташимайди. Ҳикоя қилишларича, ота-онасини қаттиқ иззат-ҳурмат қиладиган ёш келинга эри жаҳл устида қўл кўтариб қўяди. Қиз йиғлаганича ичкари уйга кириб кетади. Шу пайт, тўсатдан, эшик тақиллайди. Йигит эшикни очади. Остонада икки қўли совға-саломга тўла қизнинг ота-онаси ҳамда акаси турарди. Ичкарида нима бўлганидан бехабар меҳмонлар кўтаринки кайфиятда уйга киришади. Ота-онаси келганидан хурсанд бўлган қиз улар истиқболига чиқади. Кўзлари қизариб кетган қизини кўрган она ҳеч истиҳола қилмай: – Ҳа, нима бўлди, йиғладингми?"- дейди. Қиз ақллилик қилиб: – Сизларни соғиниб йиғлаб ўтирган эдим, шукурким Худойимнинг ўзи сизларни етказди",-дейди. –Соғинганингда ўғлимга айтсанг, дарров уйга олиб борадилар, шундайми ўғлим?, - деб куёвга юзланади. Қизнинг кўзидек юзлари қизариб ўтирган куёв шошиб-пишиб "Ҳа, шундай",-дейди. – Йўқ, ўзимиз келамиз, - деб гапга аралашади ота. Меҳмондорчилик сўнгида қайнота куёвга катта миқдорда пул узатиб: "Камларингга ишлатарсизлар",-дейди. Оқила қизнинг гўзал тадбири билан катта-катта жанжаллар олди олинади. Ота-онасига меҳрибон бўлган қизнинг одобини кўрган йигитнинг хотинига бўлган муҳаббати янада ошади. Яхшилик, эзгулик калимаси ўз ичига олган маъноларни амалга оширганлар Аллоҳ таолонинг "ота-онага яхшиликка – эзгу ишга буюрди", дейилган оятини тадбиқ қилган бўлишади. Аллоҳ оятини амалга оширганлар эса карамли Яратгувчи томонидан дунё ва охиратда катта мукофотлар билан тақдирланадилар. Онасига ўта меҳрибон бўлган Увайсил Қорнийга "дуоси дарҳол ижобат бўлиш" хусусияти берилган, яна кимгадир ўзига ўхшаш солиҳ фарзандлар берилган, кимларнидир молини талофатдан сақланган. Мўмин ота-она ҳақини адо қиламан деб бошқа ҳуқуқларни поймол қилмайди. Вафотларидан кейин ҳам айни ўша яхшиликда давом этади. Ота-онаси суйган кишиларга яхшилик қилиш, ота-она номидан савоб амаллар бажариш каби эзгу ишларни тўхтатмайди. Ҳар қачон бошини саждага қўйганда, тасбеҳдан кейин: "Аллоҳим, ота-онамни ва у иккиларининг ота-оналарини раҳмат қилгин, гуноҳларини афв эт, офият бер, қабр азобидан ва жаҳаннам азобидан Ўзинг асра, жаннатга ҳисобсиз киргизгин..." деб дуо қилади. Абу Ҳурайра р.а ҳар куни эрталаб ишга кетаётганларида (Мадинанинг амири бўлганлар) албатта, оналарининг ёнига кириб, ҳол-аҳвол сўраб, қўйидагича саломлашар эдилар: "Ассалому алайкум онажон, мени ёшлигимда раҳм-шафқат, меҳр-муҳаббат билан ўстирганингиздек, Худованд сизни ҳам раҳм қилсин". Оналари ўғилнинг тонги дуои саломига алик олиб: "Ва алайкум ассалом ва раҳматуллоҳи ва барокатуҳ. Кексайганимда шунчалар раҳм-шафқатли, меҳрибон бўлганингиздек, Аллоҳ сизни ҳам раҳм қилсин" дер эканлар. Кеч кириб, ишдан қайтишларида ҳам айни шу ҳол такрорланарди. Бухорийнинг китобида келган. Яна бир саҳобанинг онаси иш буюрса, онасининг паст чиққан овозини англамай "нима дедингиз?" деб қайта сўрашга ботинмас экан. Онаси кетгач атрофдагилардан "онам қандай иш буюрдилар?" деб сўраб олар экан. Саъд ибн Аби Ваққос р.а оналари вафотидан кейин қудуқ қаздириб, савобини оналарига бағишлайдилар. Қадимда ота-болани ҳибсга олишади. Доим отасининг таҳоратига сув ҳозирлаб берадиган ўғил қамоқда ҳам совуқ кунлари сув иситиб беришини канда қилмайди. Хўл шохлар ёниши қийинлашиб, қамоқхона тутунга тўлиб кетади. Қўриқчилар ўғилнинг ўтин ёқишини тақиқлаб қўйишади. Ўғил эса отаси уйқуга кетиши билан ўрнидан туриб, обдастани хонадаги чироқ ёнига тутганча тик туриб сувни илитадиган бўлибди.
Иккинчи қисм
Ота-она тириклик пайтида уларга яхшилик қилмайди. Ота-она оламдан ўтгач боши деворга урилиб кўзи очилади. Ота-она қадрига улар ўлганидан кейин етади. Ибн Жавзий ўтмишда бўлиб ўтган бир воқеани ҳикоя қилиб дейди: "Ҳаж маҳалда бир солиҳ киши Каъба атрофида тавоф қилаётган ҳисобсиз ҳожиларни кўриб: "булардан қайси бирининг ҳажи қабул бўлди-ю, қайси бириники қабул бўлмади экан", деб ҳаёлидан ўтказибди. Кеч кириб бу одам уйқуга кетади. Тушида "фалончининг олдига бор, у ҳажи мақбуллардан" деган овозни эшитибди. Тушида номини эшитган кишини Макка бўйлаб қидара бошлайди. "Сиз излаётган киши хобгоҳда ётмайдилар. У кишини доим ибодатда топасиз" дейишди унга. Қидира-қидира, охири у кишини топибди. Салом аликдан кейин бор гапни унга айтиб беради. Маъюс ва маҳзун кўринган бу обид юзига табассум киради. Ва ўз қиссасини сўзлаб беради: "40 йилдан бери кўзимдан ёш тинмайди. 40 йилдан бери йиғлаб ибодат қиламан, ҳар йили ҳажга эҳром боғлайман. Бунинг сабаби бор. Бундан 40 йил муқаддам рамазон ойида уйга маст бўлиб кириб келдим. Шунчалар кўп ичган эканманки, оёқда туролмай қолибман. Зўрға уйга етиб келдим. Нима деб валжираётганимни ўзим билмайман. Эшикни очиб ҳовлига кирдим. Хотиним нон ёпмоқчи бўлиб тандирга ўт қалаётган экан. Мени маст ҳолатда кўриб: "вой шўрим, Рамазонда ҳам ичасизми?! Ичкари уйга киринг, қўни-қўшни кўрмасин, иззо бўлмайлик", деб мени ичкарига тортди. Ғазабим келди. "Қўлингни торт! Йўқол кўзимдан!" деб бақирдим. У мени ичкарига киргизмоқчи бўлди. Мен уни ўлгудай дўппосладим. Қий-чувни эшитиб онам югуриб чиқди. Бошида намоз ўқиганда ўрайдиган катта рўмоли, қўлида тасбеҳ. Онам қариб кичкина бўлиб қолган эди. Ўзи озғин, рўза ичи янада озиб кетган. "Ичдингми, Рамазонда ҳам ичасанми?! Йўлдан урган ўртоқларинг ўлсин, Рамазонда кайф қилмай ўл," деб қарғай кетди. "Ўзинг ўл!" деб онамни шартта кўтариб ловиллаб ёнаётган тандир ичига отдим. Тандир оғзини беркитиб қўйдим. Хотинимни ичкари уйга қулфлаб қўйганман, онамни тандир ичига тиқиб юбордим, ўзимни эса уйқу элита бошлади. Эртасига уйғондим. Хотиним йиғлайвериб кўзи шишиб кетибди. Устига қора кийим кийиб олган. – Тинчликми, нега йиғлаяпсан? Онам қанилар? – дедим. – Онангизни қаердалигини билмайсизми?! – деди. – Йўқ, билмайман. Онажоним қанилар? Ая, ҳув ая,- деб аям ўтирадиган уй томонга қараб бақирдим. Хаёлимда онам ичкаридан туриб, ҳозир болам, икки ракат суннат ўқиб олай чиқаман, дегандек бўлди. –Кеча маст ҳолда келиб онажонимни тандирга ташладингизку. Намозхоним, дуохонимни ўлдириб қўйдингиз-ку. Юрагим уришдан тўхтагандек бўлди. "Ёлғон!" деб қичқириб юбордим. Онам уйига чопдим. Жойнамози солиқ, Қуръони очиқ, демак онам шу ўртада. Узоққа кетса Қуръонни ёпиб кетади. "Ая! Ая-ю!" дедим. Жавоб бўлмади. Тандир ёнига чопиб келдим. Не кўз билан кўрайки тандир остида онамнинг рўмоли ва тасбеҳи ётарди. Ароқ инсонни не кўйларга солмайди-я?! Гоҳ шер бўлиб наърайсан, гоҳ қуш бўлиб сайрайсан, гоҳ маймундек сакрайсан, гоҳ тўнғиз, гоҳ ... хуллас, шакл ҳам шамойил ҳам одамийликдан чиқиб кетади... Шундан бери кўзимдан ёш тинмайди. 40 йил бўлди-ки тавба-тазарру қиламан. Ҳажга бораман. Онам учун ҳаж қиламан, ҳақларига эрта-кеч дуо қилиб, истиғфорлар айтаман, онам номидан садақотлар бераман. Хуллас, онамга етадиган савоб йўлларини излайман".
Учинчи тоифа
Ота-она тириклигида яхшилик қилиб, улар оламдан ўтгач уларни унутиб юборувчилар. Ота-она ҳақига дуо қилмайди, яхшилик йўлларини изламайди. Хўжакўрсинга дастурхон ёзиб, ҳар куни бир қўйнинг калла-поччаси билан паққос туширадиган одамларни йиғиб уларга дастухон ёзади. Буни "хайри-эҳсон" деб, ўзича савоб ҳам умид қилади.
Тўртинчи қисм
Ота-онага яхшилик қилади, лекин миннату зарда билан қилган яхшилигини ювиб ташлайди. Улар ўлгач қабрлари устини бетонлаб, мармар тош билан безатиб қўяди ва буни ўз ёнидан қилдирганини билдириб "Фарзадларидан ёдгорлик" деб катта ҳарфлар билан ўйиб ёзиб қўяди. Шу билан ота-онага бўлган яхшиликка якун ясалади. Ҳушига келиб қолса йилда икки марта ҳайит кунлари бир-бир эслаб қўяди, бўлмаса йўқ. Солиҳ фарзандлардек беш маҳал намозда Аллоҳ таолога ёлвориб дуо қилмайди.
Бешинчи қисм
Ота-онага тириклигида ҳам, ўликлигида ҳам яхшилик қилмайдиганлар. Бундайлар ўз ўзини маҳв қилган шўролар даврида, динсизлик авжига чиққан пайтда жуда кўпайиб кетди. Натижада "Қариялар уйи" деган мудҳиш жойлар пайдо бўлди. Ташидан яхшига ўхшаган бу жойлар аслида хаста жамиятнинг яраси эди. Кўрганларнинг айтишича, бир киши "Қариялар уйи"га тўрт дона иссиқ нон кўтариб зиёрат учун келади. Хонани иссиқ кунжутли ноннинг ҳиди тутиб кетади. Нон ҳидидан жунбишга келган қариялар каравотларни ғичирлатиб, шоша-пуша ўринларидан тура бошлашади. Улар худди уруш давридагидек нонни талаша кетишди. Зиёратчи нима қиларини билмай эсанкираб қолади. Шунда хона бурчагидаги каравотда ўз ўрнидан туролмаётган бир қария ёш болалардек йиғлайди: "Барака топгирлар, менга ҳам бир бурда олиб қўйинглар. Менга бир бурда бўлса кифоя, ҳой яхшилар оғзим тегиб қолсин..." Бақир-чақир ичида чолнинг хиррилаб чиққан паст овози эишитилмайди. Эшитилган тақдирда ҳам унга нон олиб қўйишнинг сира иложи йўқ эди.
Жаноб Росулуллоҳ соллоллоҳу алайҳи васаллам ерга ташланган бир бурда нонни кўриб қолдилар. Шунда Оиша онамизга қарата:"Оиша, бир уйдан юз ўгирган неъматнинг у уйга қайтиши жуда қийин", дедилар.
Сарваримиз Росулуллоҳ соллоллоҳу алайҳи васаллам Парвардигорларидан сўраб дуо қилар эдилар:"Аллоҳим, менга беражак ризқингнинг энг кенги ва мўлини кексайганимда ё умрим охирида қилгин". Охират сафарига астойдил тайёргарлик кўриладиган пайтта нонга, уй-жойга муҳтож бўлишдек ёмон нарса бўлмаса керак. Кексайганда беш маҳал масжидга қатнаш ўрнига ризқ кўйида кўчаларда сарсон кезишдек аянчли ҳол борми?! Пешонани хотиржам саждага қўйиб: "Субҳана роббиял аъла... Субҳанакаллоҳумма ва биҳамдик, аллоҳуммағфир лий. Аллоҳум мағфир лий занбий куллаҳ, диққаҳу ва жуллаҳ, аввалаҳу ва ахироҳ...деб узоқ-узоқ дуо ва зикр қилиш ўрнига, бозорда: "Кеб қолинг! Кеб қолинг!- деб бақириб, кунни кеч қилишдан кўра каттароқ зиён бормикин?
Маълумки, ўлим далил-исбот талаб қилмайдиган ҳақиқатлардандир. Тонгда чиққан қуёш, шомда ботиши қанчалар ҳақиқат бўлса, дунёга келган инсоннинг дунёдан кетиши шунчалар ойдин ҳақиқатдир. Бешик кирган уйга тобутнинг кириши муқаррар. Қувонч бор жойда қайғу бўлади. Ўлим – аниқ, лекин қачон, қаерда ва қандай ўлиш ноаниқдир. Исбот талаб қилмас бу ҳақиқатда икки ақлли инсон ихтилофлашмайди. Юқорида ота-онага яхшилик борасида фарзандларни беш қисмга бўлган эдик. Ёшгина оналаридан эрта айрилган гўдаклар қисмати ҳам асосан беш қисмга бўлинар экан. Бу дарсда, кечагина онаси қучоғида эркаланиб, она алласи билан ухлаб, она қўлидан иссиқ кулча нонлар еб, бугун ёш, гўзал онасидан айрилган оламдаги турли хил гўдакларнинг онаси қабри устида айтган сўзларига қулоқ тутамиз. Агарчи бу дил сўзларини болалар жажжи тили билан айтолмасада, забони ҳоли билан, кўзида ёши билан баралла айтмоқда.
Розиман, бўлинг ризо, Худо сиздан бўлсин ризо, Равзада ором олинг то келгунча явмул жазо. Кун келиб мен ҳам борурман ёнингизга ошиқиб, Иймон билан йўлиқмоқдир мендаги ёлғиз сазо.
Онажон! Оқ ювиб оқ тарардингиз. Жуда ғамхўр, ширинсўз, меҳрибон эдингиз. Ўйнатиб кулдирардингиз, алла айтиб ухлатардингиз. Ўзингиз қийналсангиз ҳам бизни қийнашни истамас эдингиз. Ўзингизни, сўзингизни жуда-жуда соғиниб, қумсаймиз. Дадамизнинг жон ҳолига қўймай ҳар куни "аям қачон келадилар?" деяверамиз. Синглим ҳам доим "аям, аям"деб йиғлайди. Бечора дадам аввалида бир нарсалар деб бизларни овутди, кейин эса "аянгиз келолмайдилар, аянгиз ёнига биз борамиз,"дедилар. Ҳамиша "аянгни дуо қил"деб эслатиб турадилар. Ўзлари сиздан кейин маъюс, маҳзун бўлиб қолдилар. Ошхонага кириб ҳам, уйингизга қараб ҳам йиғлайдилар. Мен дадамни кучли, қўрқмас ботир деб билардим. Сиздан кейин ёш боладек йиғлоқи бўлиб қолдилар. Аввал йиғлаганларини кўрмаган эканман. Аяжон! Катта бўлсам инша Аллоҳ, масжид, мадрасалар қураман. Китоблар ёзиб савобини сизга бағишлайман. Номингиздан яхши ишлар қиламан. Сиз ором олиб ётинг, онажон. Биздан хавотир олманг. Дадам янада меҳрибон бўлиб қолган. Бизни урушмайди, сизни кўп ёдлайди. Кўп дуо қилади.
Иккинчи қисм болалар
Аяжон, бизни ташлаб қаёққа кетдингиз?! Кўзимизни жиққа ёшга тўлдириб қаён кетдингиз?! Сиз кўмилдингизу, сиз билан бирга меҳрингиз ҳам кўмилди. Сиздан жудо бўлганимиздан кейин ширин сўз, ёқимли алла, тоза кийим, тотли таомдан ҳам жудо бўлдик. Кўйлагим озгина кир бўлса, дарров тозасини кийгизиб қўяр эдингиз, ҳозир кўйлагимнинг кирлигидан ўртоқларим устимдан куладиган бўлган. Ноилож ўзим кир ювишни ўргандим. Сиздан кейин уйимизга бошқа бир хотин келди. Кичкина ўғли ҳам бор экан. Келганининг эртасига сиз суядиган тувакдаги гулларни олиб чиқиб охлатга ташлаб юборди. – Хола, бу гулга аям ҳар куни сув қуяр эдилар. Аяжоним бу гулни яхши кўрар эдилар. Охлатга ташламанг, - дедим. –Аяжониз яхши кўрсалар, мен ёмон кўраман, тушиндийзми? Бу уйда аянгиз эмас, мен хўжайинман, - деди. Дадамга қарадим. Дадам юзини олиб қочди. Эртаси куни қарасам, сиз суйиб киядиган кўйлагингизни олиб, пақирга солди. Аям кирни бу пақирда ювмасдилар, дегани қўрқдим. Нима қиларкин, деб кутдим. Пақирга сув тўлдириб синглимга берди. – Фотима! Мана бу латтани олиб ошхонани полини ювиб чиқ, - деб буюрди. – Бу латта эмас, аяжонимни кўйлаги. Фотима пол ювишни билмайди, у хали кичик, мен пол юваман, - дедим. – Ҳув тирранча, кўп валдирама! Сенга ҳали бошқа иш бор. Аянгни кўйлаги поллаттадан бошқа нарсага ярамайди,- деб кўйлагингизни сувга ботириб-ботириб Фотиманинг олдига отди. –Тезроқ бўл, бўлмаса кечандақанги калтакдан яна ейсан,- деди. Кейин билсам, кеча Фотимани роса урган экан. Фотима қўрқоқ бўлиб қолган. Ўлганингиздан кейин кулгани йўқ. Ўлганингиздан бери унинг сочини ҳеч ким тузукроқ ювганини билмайман. Фотима ошхонани полини арта бошлади. Мен ҳовли супуришга тушдим. Авваллари сизга кўмак бермаганимни ўйлаб, юрагим эзилиб кетди. Эшик очилиб дадам кириб келди. Қўлида сўмка бор эди. Ҳалиги хотин тиржайиб келиб дадам кўлидан сўмкасини олди. Ҳаммалари сиз ўтирадиган уйга кириб кетишди. Сиздан кейин у уйга биз кирганимиз йўқ. Фотиманинг каравотида ҳалиги хотиннинг боласи ётади. Фотима эса мен билан. Бир оз муддатдан кейин уй ичидан кулги овозлари эшитилди. Узоқ кулгидан кейин ҳалиги хотиннинг ўғли ичкаридан чиқди. Бир қўлида "марожна" иккинчи қўлида "печини". Фотимага қарадим. Энгашиб пол ювяпти. Сиз доим: "мана буни еб олсанг полвон бўласан" деб овқат едирар эдингиз. Фотимани ёнгинангизга ўтирғизиб овқатлантирардингиз. Ҳозир Фотима иккимиз алоҳида ўтирамиз. Дадам, янги хотин ва унинг ўғли алоҳида ўтиришади. Аяжон, қачон қайтасиз?! Аяжон қачон бизни олиб кетасиз?!
Учинчи қисм болалар
Бу ҳодиса учига найзасимон учли темир ўрнатилган халачўпдек узун таёқчага қон рангли байроқ боғлаган шўролар даврида бўлиб ўтган. Тарихимизнинг энг кир, ўта қоронғи-зимистон кунларида бўлиб ўтган бу аянчли ҳодисани бир хонадон эмас, балки минглаб хонадонлар ўз бошидан кечирган... 1933-йиллар. Ёшгина муслима аёл тўртинчи фарзандини туғаётиб оламдан ўтади. Аёл ўлганининг эртасига эрини ҳибсга олишади. Уйда тўрт фарзанд ёлғиз қолади. Энг каттаси балоғатга етмаган 11 яшар, энг кичиги сутдан чиқмаган. Бу чиркин дунёга келганига атиги икки-уч кун бўлган холос. Она вафотининг ўттизинчи куни бола она қабри устида кўз ёш тўкиб дерди: "Онажон, Аллоҳ сизни раҳмат қилсин. Жойингиз жаннатда бўлсин. Биз ... биз яхшимиз... Сиздан кейин дадамни бир неча киши келиб, қўлини боғлаб олиб чиқиб кетишди. Шу пайтгача дараги йўқ. Уйда егулик нарса қолмаган экан, сигирни соғиб укаларимга ичказяпман. Қўшнилар бир-икки кун овқат бериб туришди, мазза қилдик. Кейин бермай қўйишди. Бир ойдан бери фақат сут ичамиз. Биздан ҳеч ким хабар олмайди. Қишлоқдагиларнинг айтишича дадамни олиб кетган одамлар тоғаларимни ҳам олиб кетишибди. Амакиларим эса йўқ эмиш. Ҳаво жуда совуқ. Яхшиямки уйимизда ўтин кўп экан, шуни ёқиб исинамиз. Қорнимиз жуда-жуда очиб кетди. Укаларим сутдан безиб қолди. Қариндошларнинг уйига укаларимни етаклаб бордим. Улар овқат еб ўтиришган экан. Киришимиз билан овқатни яшириб қўйишди. Сандал устидаги овқатни остига тиқиб қўйишди. Биз нима бўлаётганига тушинмай ўтиравердик. Овқатнинг ҳиди уйни тутиб кетган эди. Укаларим "нон, овқат" деб йиғлай бошлади. Қариндошларимиз овқат берармикин деб кутиб ўтирдим. Беришмади. Укаларимнинг йиғиси кўтарилди. Шунда қариндошимиз: "болалар уйга кетамиз, деб йиғлаяпти шекили. Уйларингга бора қолинглар", деди. Ноилож чиқиб кетдик. Уйга келсак дарвоза ланг очиқ. Суюниб кетдим. "Дадам келибди!" деб бақириб юборибман. Шунда қўшнимизнинг шум ўғли "даданг аянгни ёнига кетибди. Кеча дадам шундай деди", деб қолди. "Нафасинг қурсин", деб ичкарига кирдим. Не кўз билан кўрайки сигиримиз жойида йўқ. Уйдаги ўтинлар ҳам йўқ. Қўшниларникига кирмоқчи бўлиб эшик қоқдим, ҳеч ким эшикни очмади. Қайга боришни билмай укаларимни етаклаб сизнинг ёнингизга келдик. Онажон, нима қилай, айтинг... "
Тўртинчи қисм болалар
Бу воқеа Андалусда бўлиб ўтган. Тўқсон йил атрофида ҳукм сурган умавийлар давлати қулаб, ўрнига аббосийлар давлати ўрнатилган даврда, Андалусда умавийлардан тирик қолган амирлар катта исломий давлат барпо қилишади. Саккиз юз йил атрофида Андалусда Ислом гуллаб яшнайди. Тарқоқлик, ички низолар ва бошқа сабабларга кўра 800 йил гуркираган етук давлат парчаланади. Охирги қулаган шаҳар Ғорната шаҳридир. Андалус ҳозирда Испания ва Партугалия давлатларини ўз ичига олган. Андалусда христианлаштириш ишлари авж олади. Мусулмонлар аёвсиз қириб ташланади. Ҳикоя қилмоқчи бўлганимиз ўша мудҳиш даврда содир бўлиб ўтган. Воқеани ёш ўспирин йигит ҳикоя қилади: "Онамнинг кўзи ёриб ўғил туғди. Суюниб кетдим. Очиғини айтсам севинчим ичимга сиғмасди. Лекин онам ҳам, отам ҳам хурсанд эмас. Гўё уйимизда бола туғилмай, балки ўлганга ўхшаш ота-онам мотамсаро. Мен ҳеч нимага тушинмадим. Бола туғулган куни отам чақалоқни кичик бир уйчага олиб кириб кетди. Шу ёшга кириб ўша уйга кирганим йўқ. Ота-онам киришади холос, менга рухсат берилмайди. Бугун эса негадир чақалоқни ўша уйга олиб киришди. Кунлар ўтиб якшанба келди. Уйимизга черковдан поп келиб болани чўқинтирди. Ота-онам эса боягидек маъюс ва маҳзун. Бир куни отам менга арзимаган бир гапни айтиб "бу– сир, ҳеч кимга айтма, онанг ҳам билмасин", деб қолди. Эртаси куни онам мени ёнига чақириб "ўғлим, отанг нима деди?" деб қолди. Мен "бу – сир, ҳеч кимга айтмайман", дедим. Онам мендан гап олишга роса уринди. Мен отам сирини айтмадим. Шунда онам: "менинг ҳам сенга айтадиган гапим бор, ҳеч кимга айта кўрма, ҳатто отанг сўраса ҳам айтма", деб оддий бир гапни айтди. Онам сир, деб пичирлаб айтган гапи сирликка арзимайдиган оддий гап эди. Ноилож уни ҳам сир сақладим. Бу гал отам келиб онам менга айтган гапни билишни истади. Айтмадим. Кўп уринди, лекин мендан бир дона калима ололмади. Шунда онамни чақириб: "Онаси, ўғлинг сир сақлайдиган катта йигит бўлиб қолибди. Энди унга қўрқмай, бор гапни айтсак ҳам бўлаверади, - деб менга юзланди. – Ўғлим, онанг билан менинг сир айтиб, у сирни билишга уринишимиз сени синаш, имтиҳон қилиш эди. Шукурким, сир сақлайдиган мард йигит бўлибсан. Биз сенга ҳозир бошқа бир катта сирни айтмоқчимиз. Мен билан юр",- деб мени бояги кичик уй томон бошлади. Наҳот мен ҳам шу уйга кираман-а, деб ўйладим. Уйга кирдик. Уй қопқоронғи эди. Отам чироқ ёқди. Менга узоқ тикилиб турди. Нималардир демоқчи бўлди, негадир гапирмади. Токчага бориб латтага ўралган бир нарса олди. Сўнг сўз бошлади. "Ўғлим, биз христиан эмасмиз. Биз мусулмонмиз. Муҳаммад алайҳис саломнинг умматимиз. Мана бу – муқаддас китоб Қуръони Карийм",-деди. Ва менга таҳорат, намозликни ўргатди. Кейинчалик билсам, ота-онам бу уйга кириб намоз ўқир экан, Қуръон тиловат қилар экан. Укам туғилганда бу хонага киришининг сабаби, укамга ўша куни ўнг қулоғига азон чап қулоғига иқомат айтишган экан. Отам сўзида давом этиб:"Ўғлим, амакингга қаттиқ итоат қил", деб тайинлади. Эртаси мен мактабга келдим. Дарс пайти амаким келиб, мени чақирди. – Жиян, юр кетдик, - деди шошилиб. – Қаёққа? – Қаёққалигини сўрама, тезроқ бўл! – Китобларимни олай ахир. – Йўқ, китоб-питоб олмай, тезроқ мен билан юр,-деди. Мен амаким билан шошиб денгиз соҳилига келдик. Кемага миндик. Мен шунда ҳайратланиб: –Амаки, қаёққа кетаяпмиз? Аям-дадамдан изн сўрамайсизми? – дедим. – Даданг "амакингга итоат қил"деб айтганми? – Айтган. – Бўлмаса, ҳар-хил савол бермай жим кет. – Хўп бўлади. Кема бизларни мен билмайдиган жойга ташлади. Кемадан тушганимиздан кейин амаким хўрсиниб гап бошлади: –Укагинам, оғир бўл. Ота-онангни мусулмонлигини билиб қолишди, сабр қил. Отанг менга "ўғлимни олиб тезроқ қочинглар. Бизни энди тинч қўйишмайди", дегани учун сени шу ерга – мусулмонлар юртига олиб келдим. Андалус қулагандан кейин мусулмонлиги аниқланган эркагу аёл ваҳшийларча ўлдирилар эди. Таҳқиқ йўллари эса кўп. Уйида ҳаммом бўлиши, жума куни чўмилиши, хатна қилиниши кабилар билан кишининг мўмин ё мўмин эмаслиги аниқланар эди. Қисса қаҳрамони ота-онаси қандай ўлдирилганидан бехабар. Қаерга кўмилганини ҳам билмайди. Аслида улар кўмилганми ёки йиртқич ҳайвонларга ем қилинганми, униси ҳам қоронғу. Чақалоқ тақдири номаълум. Йигит эса катта мусулмон олим бўлиб етишади.
Бешинчи қисм
Бу қисмдаги болалар ҳам ота-оналарини қаерга кўмилганини билишмайди. Ота-оналарининг тирик, ўлигидан бехабарлар. Оталари ким, оналари ким билишмайди. Бор-йўқ билганлари, оқ халатлик тарбиячилар, қаттиқ қўл мудир ва бахил завхоз-у баджаҳл қоровул. Яшайдиган уйлари тепасига "Болалар уйи"деб ёзиб қўйилган. У бечоралар она ҳақига дуо қилишни ҳам, қарғаб, лаънат ўқишни ҳам билмайди. Етимлар улғайиб, қўли пул кўргач "оналар" ҳам қайдандир пайдо бўлиб қолади. Осмондан тушганми, ердан чиққанми, буни билиш қийин.
Дата: CHORSHANBA, 2011.03.23, 22:45 | Сообщение # 105
Группа: Удаленные
Oila...nima o'zi Ishdan jahli chiqqan holda charchab kelgan ota o’z o’glini eshik tagida o’tirganini ko’rdi. O’gil otasini kutayotgan edi… Og’il: “Dadajon sizdan bir narsa haqida so’rasam maylimi” –dedi Ota: “Albatta o’glim”-deb javob berdi. Og’il: ‘’ Dadajon siz bir soatda qanch pul topasiz?” Ota: “Kattalarning ishiga aralashish yaxshi emas, nimaga bu haqida so’rayapsan”-deb javob berdi biroz jaxli chiqqan holda. O’gil: “Bu men uchun judayaaam muhim, iltimos ayta qolin, 1 soatda qancha pul ishlab topasiz” Ota: “Judayam bilgin kelayotganakan maylin ayta qolay, 20$*”-deb javob berdi. Afsus dedi o’gil yerga tikilgan holda, so’ngra dadasiga qarab: “Otajon menga 10$ qarz berib tura olasizmi?”-dedi. Shunda otasini jaxli chiqib: “Agar faqat shu ahmaqona o’yinchoqlar yoki ba’zi bir boshqa keraksiz narsalar olish niyatida mendan qarz so’rayatgan bo’lsang, to’ppa to’gri uyinga borgin-da yotib uxlagin. Nima uchun bunday o’zingni o’ylidigan bo’lib ketayotganin haqida o’ylagin. Men har kuni shu kabi arzimas narsalar uchun ertayu kech terga botib ishlayapman-mi? ”deb baqirib berdi. Shunda bola to’gri uyiga yugurib kirib ketdi va ustidan eshikni yopib oldi. Ota esa sekin o’tirib, bolasining savolidan judayam hafa bo’ldi: ”Qanday qilib jur’at qildi ekan shu 10$ni olish uchun bu kabi savollar berishga, balki rostdan ham unga 10$ kerakmikin birorta muhim narsa sotib olishga, aslida har doim ham mendan pul so’ramaydiku”degan fikrlar hayolidan o’tdi. Shu hayollar bilan ota sekin o’glining uyiga bordi va eshikni ochdi. Ota: “O’glim uxlayapsanmi”-deb so’radi. “Yoq uyg’oqman “-deb javob berdi o’gil. Ota: “Men senga qattiq gapirib yubordim deb o’ylayotgan edim, kun bo’yi ishdan charchab keludim, hamma jahlimni senga qilib yubordim”-dedi. So’ngra, mana senga deb, o’g’liga 10$ uzatdi. Bola o’rnidan turib hayqirgan holda: “Rahmat otajon”-dedi. So’ngra bola yostig’ining tagiga qo’lini tiqib bir qancha pulni oldi. Otasi o’glining aslida puli borligini ko’rib yana undan hafa bo’la boshladi. O’gli sekin pulni sanab otasiga qaradi. Ota: “O’zingni puling bor ekan nima uchun menadan yana pul so’ragan eding”-dedi. O’gil: “Chunki mening pulim yetmas edi, xozir esa yetadi ”- dedi. O’gil otasiga qarab yana:“Dadajon xozir mening 20 $ pulim bor, maylinmi sizni 1 soatingizni shu 20$ga sotib olsam.Iltimos ertaga vaqtliroq kelin. Siz bilan birga ovqatlanmoqchiman”-dedi.
Bu hikoya shunchaki eslatma barchamizga, ayniqsa kun bo’yi ishni deb o’z yaqinlarimizni unutib qo’yayotganlarimizga. O’z yaqinlarimiz, ota onamiz, aka-ukalarmiz, opa-singillarimiz, farzandlarimizni qadriga yetaylik. Ularga o’z vaqtmizdan ozgina bo’lsada ajrataylik.
Дата: CHORSHANBA, 2011.03.23, 22:51 | Сообщение # 106
Группа: Удаленные
SABIRLI BO'LING
Бир киши узоқ муддат пул тўплаб? янги машина сотиб олди. Уни миниб ўзини бошқача ҳис қила бошлади, кўнгли таскин топди ва оила аъзоларини ҳам бу машина билан хурсанд қилди. Орадан бир кун ўтиб ташқарига чиқар экан, не кўз билан кўрсинки, уч ёшдан эндигина ошган ўғли машинанинг эшигига мих билан расм чизиб ўтирарди. Жаҳлдан ўзини боса олмаган ота югурганча ўғлини итариб юборди, юзтубан йиқилган боланинг қўллари михни ташлаб юборишга улгурмади ва ҳаммаёққа қон сачраб кетди...
Ота ўғлини кўтарганча касалхонага йўл олди, машинанинг эшигидаги расмлар ёдидан кўтарилган, энди уни ўғлининг аҳволи ваҳимага сола бошлаганди. Шифокорлар қанчалик ҳаракат қилишмасин, боланинг қўлларини сақлаб қола олишмади. Мих кириб кетгани туфайлими, ёки қаттиқ йиқилганиданми, бармоқларнинг суяклари эзилиб кетган, кесиб ташламасликдан бошқа иложи қолмаганди. Бир неча соатдан сўнг болакай ўзига келди ва энди-энди равон гапира бошлаган тили билан биринчи бўлиб отасидан узр сўради: «Дадажон, машинангизга расм чизганим учун кечиринг, бошқа қилмайман». Кейин ҳали ҳам дадасининг ғазабидан қўрқаётганини билдириб турган кўзлари билан оқ бинтларга ўраб ташланган қўлларига қаради-да, дадасининг ич-ичини алғов-далғов қилиб ташлаган саволни берди: «Бармоқларим энди қачон ўсиб чиқади?»
Ота йиғлаганча чиқиб кетди. Қанчалик бағри тош бўлмасин, ўзини тутиб тура олмади...
Ҳикояни давом эттирмаймиз. Кимнинг ундан қандай хулоса чиқариши ўзига ҳавола. Аммо шуни айтмоқчимизки, келгуси сафар ўз яқинларингизни нима учундир жазолашни хоҳласангиз, шу ҳикояни ёдга олинг. Сабр билан қарор қабул қилиш, ақл билан иш юритишга ўрганинг. Эшиги қирилган машиналарни тузатса бўлади, аммо жароҳатланган суяк, озор берилган қалб ўзига келмаслигини унутманг!
Ҳаммамиз хато қиламиз. Бизга хато қилишга изн берилган! Аммо хатони сабрсизлик билан тузатиш ёмон оқибатларга олиб келиши ва қалбимизда ўчмас из қолдириши мумкин! Бир лаҳза тўхтанг ва мушоҳада қилинг. Сабрли бўлинг. Кечиришга ва унутишга ўрганинг. Энг аввал ўша ҳолатга ўзингизни қўйиб кўринг! Ва эндигина уч ёшдан ошган ўша болакайнинг саволига жавоб беринг: «Дадажон, бармоқларим энди қачон ўсиб чиқади?»
Дата: CHORSHANBA, 2011.03.30, 18:05 | Сообщение # 110
Группа: Удаленные
Shayx Muhammad al-Arifiy hikoya qiladi:
Bundan ikki yil avval Ramazon oyida, fazoviy telekanallarning biriga jonli efirdagi suhbat uchun taklif etildim.. Suhbat mavzusi Ramazon oyidagi ibodatlar haqida edi.. Mazkur ko'rsatuv, Makkai Mukarramadagi haramga yo'naltirib qurilgan mehmonhonalarning birida olib borilayotgan edi.. Ramazon haqida suhbatlashar edik, tomoshabinlar esa bizning ortimizdagi derazadan umra, tavof qilayotganlarni jonli efirda kuzatib turishardi..
Judayam ta'sirli manzara edi.. Hatto bu ko'rsatuvni olib borayotgan suxandon ko'rsatuv davomida qalbi yumshab, yig'lab yubordi..
Sof iymoniy muhit edi bu.. Mana shunday muhitni faqat suratkashlarning birigina buzib turardi!! Bu suratkashning bir qo'lida suratga oluvchi kamera, ikkinchisida esa sigaret bor edi.. Go'yoki u, Ramazon kechalarini behuda "zoye qilish"ni xohlamayotgandek.. Bu xolat meni jaxlimni chiqarar, borgan sari sabr kosam to'lib borar edi.. Lekin jonli efir..
Oradan bir soat o'tgach, ko'rsatuv ko'ngildagidek nihoyasiga yetdi..
Shundan so'ng rahmat aytish maqsadida, qo'lida sigaret tutgan suratkash menga yaqinlashdi. U bilan salomlashib, qo'lidan mahkam ushlagancha: "Senga ham bu diniy ko'rsatuvni suratga olishda qo'shgan hissang uchun rahmat aytaman. Agar qarshi bo'lmasang, senga aytadigan ba'zi gaplarim bor edi" - dedim. -Marhamat, bemalol, - dedi u. -Tutun, ya'ni sigar… Gapimni bo'ldi: -Menga nasihat qilma, Allohga qasamki bundan foyda yo'q.. -Yaxshi, meni eshit. Sen sigaret harom ekanligidan xabaring bor.. Va Alloh taolo aytadiki… Yana bir marta gapimni bo'ldi: -Ey shayx, vaqtingni bekor ketkazma.. Men juda uzoq vaqtdan beri chekaman.. Tutun meni tomirlarimda oqadi.. Bu ishdan foyda yo'q.. Agar sendan boshqa odam bo'lganda, bu gaplarni aytib ham o'tirmasdim.. -Ya'ni, umuman befoyda, shundaymi?? -Yaxshisi meni duo qilgin, - dedi u. Qo'lidan ushladim va: "Yur men bilan" - dedim.. -Qayoqqa? -Kel, ka'bani tomosha qilamiz.. Haram tarafga yo'naltirib qurilgan deraza oldida to'xtadik.. Ka'ba atrofi odamlar bilan to'la edi.. Kimdir ruku' va sajdada, kimdir umra tavofi bilan mashg'ul.. Va yana kimdir yig'lagan.. G'oyatda ta'sirli xolat edi.. -Hov ana ularni ko'ryapsanmi? - dedim. -Ha. -Turli taraflardan kelishgan.. Oq-u qora, arab-u ajam, boy-u kambag'al.. Barchalari Allohdan amallarini qabul etib, gunohlarini mag'firat qilishligini so'ramoqdalar.. -To'g'ri, to'g'ri.. – tasdiqladi u.. -Ular so'rayotgan narsalardan, Alloh seni ham bahramand qilishini xohlamaysanmi? – dedim.. -Albatta xohlayman.. -Qo'llaringni ko'tar, haqqinga duo qilay, sen esa "omin" deb turgin – dedim.. Qo'llarimni ko'tarib: "Allohim, uni mag'firat qilgin" – dedim. "Omin" – dedi u.. -Allohim, darajalarini ko'targin va uni o'zi yaxshi ko'rgan insonlari bilan jannatda birga qilgin. Allohim… Duoda davom etar ekanman, uning ko'ngli yumshab, yig'lay boshladi.. To'xtamasdan, "omin, omin" deb qaytarardi.. So'ngra duoni yakunlashni xohlagan paytda aytdimki: "Ey Allohim, agar chekishni tashlasa, bu duoni ijobat etgin, va agar tark qilmasa, bularni barchasini unga harom qilgin".. U hamon yig'lar edi.. Keyin qo'llari bilan yuzini berkitgancha, xonadan chiqib ketdi..
Oradan bir necha oylar o'tdi..
Yana bir kuni efir orqali suhbat uyushtirish uchun, xuddi shu kanal binosiga chaqirildim.. Binoga kirishim bilan, bir kishi menga peshvoz chiqib, judayam iliqlik bilan salomlashdi.. Peshonamdan o'pdi.. Qo'limni o'pish uchun egildi.. U juda ham ta'sirlangan xolatda edi.. -Alloh seni bu ko'rsatgan lutfingni, odobing va muhabbatingni chiroyli mukofotlasin.. Lekin uzr so'rayman, men seni tanimadim?? – dedim. -Bundan ikki yil ilgari, sigaret chekishni tark qilishi uchun sen nasihat qilgan suratchini eslaysanmi?! -Ha.. -O'sha menman.. Ey shayx, Allohga qasam ichib aytamanki, o'sha lahzadan beri biror marta sigaretni og'zimga yaqinlashtirmadim…
Shayx doktor Muhammad Abdurrohman al-Arifiyning, "Istamte' bihayatik" nomli kitobidan olindi.
Дата: MUBORAK JUMA, 2011.04.15, 07:59 | Сообщение # 115
Группа: Удаленные
Бу кўзларни унутмайман…."
Француз киз сабабли тавба килган аёл киссаси
Шайх Мухаммад Маснаднинг "Аллохга кайтган кизлар" рисоласидан Вадуд Ахмад таржимаси.
Мисрлик Сузи Мазхар йигирма йилдан бери Аллохнинг хак динига чакириш йўлида юрган даъватчи аёл. Унинг исми Аллохга кайтиб, тавба килган санъаткор аёлларнинг исмлари билан боглик, шунингдек, улар орасида Исломиятга даъват борасида анчайин ахамиятли ўрни бор. Сузи ўз тавбаси хакидаги киссасини шундай хикоя килади:
"Университетни адабиёт факулътети журналистика бўлимини тамомлаганман. Бувимнинг кўлида вояга етдим. Санъат устаси, артист Ахмад Мазхар амаким бўлади. Кўп вактларимни театр ва концертлар томошасида ўтказардим. Эркинлик ва хурлик деб аталмиш тушунча билан атрофимдаги хайвоний кўзлар олдида ўзимни жамолимни кўз-кўз килиб юрар эдим. Бувим менга каттик турмасдилар. Ота-онам хам шу каби эдилар. Ўзи кўпгина зодагон одамлар ва уларнинг фарзандлари шу каби хаёт кечиришади. Улар хайвонлар каби, балки, улардан баттарок бўлган турмушда яшашади.
Хакикатда, Ислом хакида унинг номидан бошка хеч нарсани билмас эдим. Лекин, мол-дунё ва обрў-эътиборли бўлсамда, менда бир нарсадан кўркув бор эди… Мен газ ва электрдан чикадиган ёнгинлардан жуда кўркардим. Аллох мени килаётган маъсиятларим туфайли бир куни ўтда ёндириб юборади деган гумон мени кўркитарди. Эртага Аллохнинг азобидан кандай нажот топаркинман деб ичимда ўйлардим. Баъзида, виждонимнинг бу каби маломатларидан кочиб уйкуга гарк бўлар, баъзида эса театр ёки кинога чикиб кетардим.
Вакти соати етиб, турмушга чикдим. Турмуш ўртогим билан "асал ойи" ни ўтказиш учун Францияга, Парижга саёхат килдик. Сафарда бир нарса мени эътиборимни тортди. Римда юрган чогимизда Ватиканда бўлгандик. Рим Папасининг музейига кирмокчи бўлганимизда, эшикбон эгнимга катта кора халат кийиб олишимни, акс холда киргизмаслигини айтиб туриб олганди… Улар ўзларининг бузилган диёнатларини мана шундай хурматлашади…
Шу онда пичирлаб, ўзимга савол бердим: "Бизга нима бўлди, Исломимизни шунчалар хурмат килмай, беэътибор бўлиб колибмиз??!"
Сунъий бахтиёрлигимнинг энг авжи кечаётган ўша кунларнинг бирида эримга, неъматларига шукрона рамзида Аллох учун икки ракат намоз ўкиб кўймокчиман, дедим. У: "Нимани истаётган бўлсанг шуни килишинг мумкин, бу сени эркинлигинг!!!" деди.
Бир куни узун кўйлак ва рўмол олдимда, Париждаги катта жомеъ масжидга кирдим…. Икки ракат намоз ўкидим…
Масжиддан чикар эканман, бошимдаги рўмолни ва узун кўйлакни ечиб, энди сумкамга солмокчи эдим, кутилмаган бир вокеа содир бўлди…
Олдимга кўк кўзли бир француз киз якинлашди. Бу кўзларни унутмайман… Бир умр унутмайман… Эгнида исломий либос-хижоб… Келиб, кўлимдан охиста тутди ва елкамга кўлини кўйиб, паст овозда:
"Опажон, хижобингизни нега ечаяпсиз?
Ахир, бу Аллохнинг буйруги эканини билмайсизми!!!" дея шивирлади:
Унинг бу сўзларидан донг котиб колдим. Кейин, ўзи билан бир неча дакикага масжидга киришимни илтимос килди. Рад этмокчи бўлдиму, лекин, кизнинг чиройли одоби, латиф муомаласи мени ичкарига киришга мажбур килди…
У: "Аллохдан ўзга илох йўк эканига гувохлик берасизми??… Ушбу шаходат калимаси - "Ла илаха иллаллох" нинг маъносини тушунасизми??… Улар факат тилдагина айтиладиган калималар эмас, балки, уни тасдиклаш ва унга амал килиш хам кераклигиничи??!" деб саволлар ёгдира кетди.
Ўша куни киз менга хаётдаги энг киска дарсни таълим берди… Калбим титраб кетди… Унинг сўзларидан хис-туйгуларим юмшаб, таъсирланиб кетдим…
Ўша куним эрим билан тунги клублардан бирида кунгилчоглик килиш учун жой буюриб кўйган эдик. "Кабаре" деб номланадиган то тонггача маишат бўладиган ушбу маконда эркагу аёл бирга раксларга тушишади. Улар мусика огушида, куй охангида аста-секин, бўлаклаб-бўлаклаб бир-бирларини кийимларини ечишади… Шармандагарчиликлар авжига минади…Худди хайвонлар каби, йўк, балки хайвонлар хам килмайдиган, килишга ор киладиган уятсиз ишлар у ерларда то тонггача давом этади…
Томоша килиб ўтириб, бирдан улардан нафратланиб кетдим… Залолатга чўмган нафсим улардан жирканиб кетди… Улардан юзимни буриб тескари ўгирилиб олдим… Атрофимда ким борлигини сезмай бошладим… Хаво етишмаётгандек бўлди… Эримдан нафас олиш учун ташкарига чикишимизни талаб килдим…
Эртасигаёк Кохирага кайтиб кетдим. Келасолиб, биринчи ишим Ислом билан танишиш бўлди. Гарчи мен шу вактгача дунё неъматларига бурканиб яшаган бўлсамда, хотиржамлик ва оромни билмай яшаганман. Лекин, ўша сакийнатни, оромни мен Исломга якинлашганимдан сўнг, намоз ўкиб, Куръон тиловат кила бошлаганимдан кейингина топдим.
Атрофимдан жохилий хаёт чекинди ва мен энди куну-тун Куръон мутолааси билан банд бўлдим… Ибн Касийр, Саййид Кутбларнинг тафсирларини топиб ўкидим. Хонамда ўтириб олиб, узун соатларни завк ва шавк билан китоб ўкишга багишладим…. Кўп ўкидим… Тунги ўтиришлар, кино-театрлар, маишатлар билан тўлган залолат хаётимдан хижрат килдим… Муслима аёллар билан таниша бошладим…
Аввалда, эрим хижоб ўрашим, уларнинг жохилий хаётларидан чекинишим, кариндош ва бошка эркаклардан ўзимни тортишим, номахрам эркаклар билан кўл бериб кўришмаслигим каби хатти-харакатларимга каттик туриб каршилик килди…
Буларнинг бари Аллох томонидан менга бўлаётган имтихон ва синовлар эди. Лекин, иймоннинг илк кадамлари Аллохга тўлалигича таслим бўлиш, Унинг кўрсатмаларига бўйсуниш хамда Аллох ва Росулини барча бошка нарсалардан ортикрок яхши кўриш билан кўйилади.
Кўпгина муаммолар бошимдан ўтди. Эрим билан ажрашишгача борай дедик…
Лекин…. Кичкинагина уйимизга Исломнинг киришини амр этган Аллохга хамд бўлсин… Аллох субханаху ва таоло эримни хам Исломга хидоят этди… Хозир у мендан кўра яхширок мусулмон кишига айланган…. Хозир у Аллохнинг Хак динига даъват этувчи мухлис кишилардан бири… Майли, мен уни шундай деб хисоблайман ва Аллохга бирон кишини мактамайман...
Касалликлар, дунёвий мушкулотлар ва биз дучор бўлаётган бир канча мусибатларга карамасдан биз хозир бахтиёрмиз… Биз бу мусибатларимиз дунёмиздагина эканидан ва шукрким, динимизда эмаслигидан жуда бахтиёрмиз…" VODIMA OPAMI SHU QISSASIDAN
